‘Ik zie jou, omdat ik jou was’
Najaar 2020. De 8-weken echo. Jayden, mijn zoontje van 1,5 jaar maakt duidelijk dat hij er klaar mee is.
De verloskundige kijkt naar het scherm. Haar gezicht verandert. Ik voel het al voor ze iets zegt.
‘Sorry, maar er is geen kloppend hartje’.
Die woorden halen me uit de werkelijkheid, alsof de wereld op mute is gezet. De rest van wat ze zegt gaat langs me heen.
‘Een missed abortion’, hoor ik haar nog vaag zeggen.
Mijn handen bewegen automatisch terwijl ik mijn broek aantrek. Ik voel, de koude gel in mijn onderbroek.
En ik loop naar huis. Met Jayden in de kinderwagen, en een briefje voor de gynaecoloog in mijn hand. Maar vanbinnen? Leegte.
Een week later stroomt het bloed, als tennisballen zo groot, langs mijn benen. Het is fysiek. Het is heftig.
En dat, lieve jij… is het moment waarop ik val. Diep, keihard, alles onder me wegzakkend.
'Ja maar je hebt al een kind, toch?'
Oh ja joh, dan doet het dus geen pijn meer duidelijk.
Ik bleef stil. Schaamte, schuldgevoel, woede. Mijn lichaam had me in de steek gelaten. Mijn vrouw-zijn voelde stuk.
De wereld draaide door.
Ik niet.
Er was geen handleiding. Geen stappenplan voor ‘hoe te helen na verlies’. Wel een hoop goedbedoeld advies dat juist extra pijn deed.
‘Je kunt het toch opnieuw proberen?’
‘Ik dacht dat mijn verdriet zou verdwijnen als ik opnieuw in verwachting zou raken. Tot ik na de geboorte van onze jongste zoon in 2021, letterlijk door mijn benen zakte en in een postnatale depressie belandde’.
– Sharon Belt-Sipkens
Rouw is geen rechte lijn.
En jij bepaald hoe je rouwt.
Niet je verloskundige. Niet je buurvrouw. Niet je schoonmoeder.
Alleen jij weet wat er nodig is.
Rouwen is niet ‘vergeten en doorgaan’. Het is leren vasthouden op een andere manier. En ja, dat doet zeer. En nee, je hoeft het niet alleen te doen.
Ik help je om weer adem te halen.
Om ruimte te maken voor alles wat je voelt, zonder jezelf kwijt te raken.
Ik blijf staan. Ook als het ongemakkelijk wordt.
Want dat is wat ik had willen voelen toen het misging:
Iemand die bleef. Die me aankeek, en zei:
‘Wat jij voelt doet ertoe’.
Ik weet dat dit voor veel vrouwen en mannen een proces is.
Maar langzaam kom je op een punt waar je weer energie hebt.
Waar je een boek kunt lezen, zonder steeds weg te dommelen.
Waar je nachten doorslaapt, zonder dat je hoofd blijft malen.
Waar je niet meer hoeft te vechten, zonder jezelf te verliezen.
Het leven krijgt weer kleur.
Niet omdat het verdriet weg is, maar omdat je leert hoe je ermee om kunt gaan.
Dat is heling. Dit proces gun ik jou ook en ik wil je daar graag bij helpen.
Het is niet makkelijk, maar het is het waard.
Naast rouwcoach ben ik natuurlijk ook gewoon Sharon
In het kort:
- 📍Geboren in 1990, Emmen
- 💍Getrouwd met Justin sinds 2019 – mijn rust en rots
- Mama van drie: Jayden, Noah (vol in zijn ‘zelf doen’ -fase’) en een sterrenkindje✨
- Mijn ervaring met een wat kille oncoloog in 2020 inspireerde me om mensen echt te begrijpen, wat hun situatie ook is
- 🍫Pure chocola (minimaal 85%, anders telt het niet)
- Hooggevoelig, introvert en denkt iets te veel na soms
- Boekenliefhebber (maar ze uitlezen… een dingetje)
- Fan van🏋krachttraining in onze eigen homegym – voor m’n hoofd.
- Mijn kracht? Ik ben er. Als het moeilijk is. Als het schuurt. Als het stil wordt.
Mijn weg liep van bekkenfysiotherapeut Msc., naar rouwcoach en HBO-docent.
Geen half werk. Geen masker. Wel met alles wat ik ben.
Meer van mij horen?
🎧 Ik was te gast in podcasts over rouw, moederschap en alles wat je niet durft te zeggen bij de koffieautomaat.
Je mag rouwen. Op jouw manier.
Je hoeft niet te weten wat je nodig hebt.
Als je voelt dat het klopt, dan klopt het.
Ik loop een stukje met je mee.
Gewoon even praten. Zonder druk. Met alles wat er is.